Praca na czas określony

Jest to najczęściej spotykana w Polsce nietradycyjna forma zatrudnienia. W 2006 roku zatrudnionych w ten sposób było ok. 25 proc. pracowników najemnych. Jej charakterystyczną cechą jest określenie konkretnej daty rozwiązania umowy. Umowa ta, co do obowiązków pracodawcy i pracownika, nie różni się od tradycyjnej umowy na czas nieokreślony. W przypadku pracy na czas określony, pracy w niepełnym etacie, czy w nietypowym czasie pracy pracodawca jest zobowiązany do:

• udostępnienia stanowiska pracy,
• terminowej wypłaty wynagrodzenia,
• pokrycia kosztów związanych ze składkami na ubezpieczenie społeczne,
• zapewnienia pracownikowi bezpiecznych i higienicznych warunków pracy.

Pracownik zaś jest zobowiązany do świadczenia pracy w czasie oraz miejscu wyznaczonym przez pracodawcę.

Wypowiedzenie umowy na czas określony nie wymaga uzasadnienia, a jego okres nie przekracza dwóch tygodni, pracownik nie ma też podstaw do odprawy. Polskie prawo pozwala na zawieranie tych umów we wszystkich zawodach oraz sekcjach gospodarki i nie ogranicza długości trwania takich umów (z wyjątkiem umowy na okres próbny, która może być zawarta maksymalnie na trzy miesiące). Ponadto zapewnia, że zatrudnianie w tej formie może obejmować maksymalnie dwie kolejno po sobie następujące umowy i wymaga, aby pracownik zatrudniony na czas określony był tak samo traktowany, jak pracownik zatrudniony na czas nieokreślony, w tym zwłaszcza w zakresie szkolenia i awansu.

Umowa na zastępstwo

Zaliczana jest do umów terminowych. Można ją zawrzeć w przypadku usprawiedliwionej nieobecności pracownika. W przypadku zawarcia umowy o pracę na zastępstwo, cel i okres zatrudnienia pozostaje w bezpośrednim związku z zapotrzebowaniem pracodawcy. Poza tym ten rodzaj zatrudnienia nie różni się od zatrudnienia na czas określony.

• Wstecz
• Do góry
• Wydrukuj